تلنگر ...

تلنگر ......

تلنگر ......

بچه که بودم همیشه تا نمازشو میبست و میرفت سجده میپریدم پشتش و از گردنش آویزون میشدم. اونم یا تمام نمازشو با یه موجود کوچولوی آویزون به گردنش میخوند یا اینقدر وامیستاد تا خودم بیخیال شم و برم دنبال کارم. پنج شیش سالم بود که شدم همبازی فوتبال بازی کردنای تو خونش. دوتایی باهم تو پذیرایی فوتبال بازی میکردیم. چه ظرفایی که شکستیم و یواشکی سرهمش کردیم که مامان متوجه نشه. بچه مدرسه ای که شدم هر صبحی که بی مرتب کردن تختم میرفتم مدرسه، مامان جای اینکه منو دعوا کنه میذاشت اون بیاد بعد میرفت دم در اتاقش و میگفت همین تو، تو اینو اینقدر بی ادب کردی و لوس. اگر تا میومدم دعواش کنم نمیپریدی جلو و نمیشدی سپر دفاعیش اینجوری نمیشد. جای من دعوا میشد اما میخندید و هیچی نمیگفت. نوجوونی که از راه رسید شد تحقق بخش رویاهام. بعد اولین حفاریش وقتی برگشت برام یه جعبه مداد رنگی چهل و هشت رنگ فابر آورد برای اولین بار تو عمرم این همه مداد رنگی رو یه جا میدیدم باورم نمیشد رویامو جلوی چشمام میبینم یا اون میکروسکوپ فوق العاده که هنوزم با یادآوریش ته دلم قنج میره. داشتم جوون میشدم کم کم، اوضاع پیچیده تر از قبل بود و س تلنگر ......

بیایید از امروز یک تصمیمی بگیریم. این که به ازای هر شکایتی که برای اتفاقات دوست نداشتنی دورو برمان میکنیم، لاقل نیم نگاهی هم به اتفاقات خوب زندگی مان بیاندازیم.بیایید از امروز تصمیم بگیریم به همان اندازه ای که برای هر اشتباهی، فورا کارت زرد و قرمز نشان اطرافیانمان میدهیم. از آدم خوب هایی که مسبب اتفاقات دوست داشتنی و قشنگ در زندگیمان هستند هم بی مقدمه، بی حرف پس و پیش تشکر کنیم.بنظرتان اینطور منصفانه تر نیست ؟بیایید این کار را به یک اپیدمی همه گیر تبدیل کنیماپیدمی چشم هایی که هنوز زیبایی و مهربانی ها را می بینند :)پی نوشت:آرزو هاتو یه جا یادداشت کن و یکی یکی از خدا بخواهخدا یادش نمیره، ولی تو ممکن یادت بره چیزی که امروز داری همون آرزوی دیروزنه ...پی نوشت تر:امروز یه دفعه نگاهم افتاد به آینه رو دیوار اتاقم و در کمال شگفتی متوجه شدم توی عجب پزیشن خفنی وصل شده درست دایره ی انعکاسش تو محدوده ی اصلی کار من بود. بعد با تصور اینکه هر روز خل و چل بازیای منو تو دلش منعکس میکرده خندم گرفت :))بعد تر نوشت:یه قانون نانوشته هس که میگه مامان صبر میکنه من بیام خونه غذاهایی که دو تلنگر ......

پدر ما آدم خاصی بود و هست. راستش را بخواهید خیلی از خودمان هم درست و حسابی نمی شناسیمش. همیشه توی حیاط که بازی میکنیم از پشت پنجره نگاهمان میکند، حواسش جمع بچه هاست. پدر ما همیشه با لبخند نگاهمان میکند و اخم های با صلابتش، سهم نامردها و خانه دزد ها و بچه دزد هاست! کنار خودمان زندگی میکند و با اینکه دار و ندارمان را مدیون درایتش هستیم قدرش را نمیدانیم. پدر عصای ساده ای دارد که حرف و حدیث پشتش زیاد است! نامردها و خانه دزد ها و بچه دزد ها خیلی از عصایش میترسند آخر پدر خوب زهره چشم گرفته از آنها.داستان خانه مان هم داستان جالبی است. اصل اصلش خانه برای خودمان بود اما چندی افتاد دست خانه دزدها. پدر و رفقایش روزی دست به دست هم دادند و خانه را پس گرفتند. همه چیز خوب بود، تا وقتی که پدربزرگ زنده بود همه چیز خوب بود اما؛ اما او که رفت پدر خیلی تنها شد.ما پدربزرگ را ندیده ایم ولی همه میگویند پدر عجیب شبیه اوست! پدر از وقتی پدربزرگ رفت شد مسئول خانه!گذشت و گذشت و ما بزرگ تر شدیم! پدر روز به روز قوی تر میشد و یکسری ها روز به روز حسود تر!یک روز به خودمان آمدیم دیدیم کلاغ سیاه ها بر سرمان سنگ میریز تلنگر ......

تلنگر ......

تلنگر ......